Lieve lezers

Vandaag staat het voorlaatste verhaal over mijn broertje op dit blog. Over twee weken dus de laatste keer. Graag hoor ik van jullie wat je van deze serie verhalen vindt. Ook hoor ik graag suggesties over thema’s waarover ik verder kan schrijven. Soms heb ik zelf wel ideeën, maar niet altijd. Misschien vindt je het leuk om een keer een gedicht te lezen. Ook dat hoor ik graag. En ni dan het verhaal.

STEL DAT…

We zitten met ons drieën dicht tegen elkaar aan op de achterbank van de witte Kever,Ida, Peter en ik. Voorin zit papa. En naast hem, op de voorbank onze hond Boefje. Keurig rechtop kijkt hij voor zich uit. We zijn onderweg naar Vosbergen, mijn lievelingsbos. Nou ja, ik ken ook geen ander bos, maar toch! Even later lopen we op een bospad. Ida en Peter doen een wedstrijd hardlopen. Ze rennen ver voor ons uit. Papa en ik lopen naast elkaar. Papa is blij. Dat weet ik want hij fluit. We gaan zitten op een liggende grote boomstam. Papa pakt een sigaret. Kleine rookwolkjes kringelen omhoog. Ik voel me stil en blij.

Dan komen Ida en Peter met veel kabaal terug. ‘Ik heb gewonnen’. ‘Nee ik’ roept Peter. Zijn stem klinkt verontwaardigd. We slenteren verder. Onze voeten schoppen door bladeren op de grond. Het knispert en er komen donkere geuren tevoorschijn. Bruine paddenstoelen of zoiets. Ik zie een mooie boom met brede takken en klim omhoog. Wanneer ik weer beneden sta liggen Peter en Boefje samen op de grond. Ze omarmen elkaar met armen en poten.

Ze staat voor het raam wanneer de auto de straat binnenrijdt. Portieren gaan open, er wordt uitgestapt en even later is het huis vol geluid en beweging. De kinderen beginnen tegelijk door elkaar heen te praten. Ze kijkt over hun hoofden naar Peter, haar man. Hun ogen vinden elkaar. Dan dwalen haar ogen verder. Richten zich op Ida, haar middelste. Op Ineke, haar oudste. En naar Peter, haar jongste. Hij is het toetje. Het onverwachte, ongewenste cadeau dat zo anders uitpakte. Een waar Godsgeschenk. Stel dat… nee daar gaat ze niet aandenken. In plaats daarvan geeft ze hem een aai over de bol wanneer hij langs haar loopt. Ze zegt: ‘Kom aan tafel allemaal, het eten is klaar’.

Gepubliceerd door inekewielinga

Welkom op mijn schrijversblog. Op deze blog staan verhalen en gedichten over wat ik meemaak of waarover ik fantaseer. Als vierjarige las ik al Sjors en Sjimmie. Of deed alsof ik las. Lezen en schrijven is voor mij dagelijkse kost. Graag neem ik je mee met wat mij bezighoudt. Graag hoor ik wat je ervan vindt.

2 gedachten over “Lieve lezers

  1. Weer een hele andere invalshoek. De fantasie die een uitje onder woorden brengt. Hoe zou het zijn als het broertje nog leefde.. Peter en Ida zijn uitgelaten. Ineke blijft dichtbij de vader. Opvallend dat de schrijfster de gave heeft om het gedrag van de ouders in zich op te nemen en perfect te beschrijven.
    Het enige dat me even in de war bracht aan het eind van het verhaal was de naam Peter, die zowel voor de vader als voor het broertje gold.

    Like

  2. Bedankt voor je reactie. Ja het klopt dat ik het gedrag/ gevoelens van mijn ouders goed kan inleven. Dat gaat vanzelf, is altijd zo geweest. Als kind al. Dat heeft positieve en negatieve kanten. Jammer dat je in verwarring raakte. ik heb het nog even overgelezen en zie zelf wel het verschil ‘Peter haar man’ en ‘Peter haar jongste’. Maar misschien heb je nog een tip hoe ik het nog duidelijker kan zeggen

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: