Goedemiddag

Vandaag het laatste verhaal over mijn broertje. Ik heb graag over hem geschreven, steeds vanuit een andere invalshoek. Ik hoop dat het is bevallen. De vorige keer heb ik gevraagd of jullie ideeën of tips hebben voor nieuwe verhalen. Ik heb al een aantal suggesties gehad bijv. een thrillerverhaal, verhalen over honden en hun bazen, geschreven vanuit de hond en een sprookje. Bedankt daarvoor. Maar nieuwe suggesties zijn altijd welkom. De komende vier weken neem ik een schrijfvakantie. Daarna horen jullie weer van mij. Voor nu wens ik jullie veel leesplezier!

Wolk, Hart, Liefde, Romance, Romantische, Droom

De drie Petertjes

‘Ik weet het niet’ zegt Ida. Ze trekt de spiertjes rond haar ogen samen en tuurt voor zich uit. Ik vind het juist geweldig nieuws. Mijn nieuw geboren neefje heet ´Peter’. Vernoemd naar ons broertje en naar mijn vader. Ik snap niet dat Ida zo reageert nu haar zoon Thomas zijn kind heeft vernoemd naar de beide Peters. ‘Maar waarom dan niet?’ ´Nou, het leven van de twee andere Peters ging bepaald niet over rozen’. Ik wilde net iets zeggen maar sluit mijn mond. Daar heeft ze een punt. ‘Ik ben bang dat de geschiedenis zich herhaalt’ vervolgt ze. ‘Dat hoeft toch niet?’ Nee, maar het kan wel’. ‘Misschien doorbreekt Peter dit patroon’. De wens aan een positieve toekomst klinkt door in mijn stem. Een positieve toekomst voor dit pasgeboren kindje maar ook die voor van mijzelf. En voor de rest van mijn familie. Ida knikt.

Als kind voelde ik dat er iets zwaars op mijn vader drukte als een donkergrijze wolk die stil en onbeweeglijk boven de lucht hangt. En ach ja, op mijn manier probeerde ik zijn zonnestraal te zijn. Een oom zei een keer tegen mij: ‘Peter heeft veel pech gehad, het heeft hem vaak tegen gezeten.´ Hij vertelde dat zij beiden tijdens de Tweede Wereldoorlog waren ondergedoken om onder de ‘Arbeitseinsatz’ uit te komen. De verplichting om als Nederlander te gaan werken voor de Duitse bezetter wilden zij niet. Mijn vader werd verraden en heeft bijna drie ellendige jaren in een Nederlands en Duits strafkamp doorgebracht. Mijn oom die niet werd opgepakt had een redelijke tijd op de boerderij van zijn vader. Zo waren er nog een aantal andere nare ervaringen in het leven van mijn vader. Maar natuurlijk waren er ook goede dingen. Zijn lieve moeder, de vier zusters en zijn kleine broer, de eerste huwelijksjaren met mijn moeder, Ida en ik, zijn eigen zuinig verdiende auto’s, eerst de Fiat vijfhonderd en later de witte Kever. Wanneer mijn vader buiten was werd hij een andere man. Vrijer, blijer. En lichter, veel lichter. Veel later, pas na zijn dood kwam mij het besef dat hij ook zelf verantwoordelijk was voor het leven dat hij leidde. Voor de keuzes die hij wel of niet had gemaakt. Die hij had kunnen maken.

Mijn moeders derde zwangerschap viel haar zwaar. Nog maar net bekomen van de geboorte van haar tweede dochter voelde ze zich moe, lamgeslagen. Deze keer was ze extra dik. Ze wist dat mijn vader daar niet van hield. De meeste mannen zijn trots op hun vrouws dikke buik. Mijn vader niet. Zij zag het misprijzen weerspiegeld in zijn ogen. Ze wist zich onaantrekkelijk. De bevalling werd een veldslag, waarin haar zoon overleed en zij zelf ter nauwer nood overleefde. Nog jaren daarna voelde haar leven grauw en glansloos.

Het is zondagmorgen. De telefoon gaat. Het is Ida. Haar stem klinkt gespannen. Gejaagd buitelen woorden over elkaar heen: ‘  Peter.. ziekenhuis.. zware epileptische aanval..’. ‘Dus toch’. Ik denk terug aan het gesprek van Ida en mij vlak na de geboorte van Peter. Hij blijkt een ernstige vorm van epilepsie te hebben. Met als waarschijnlijke gevolg een achterstand in zijn verdere mentale en lichamelijke ontwikkeling. Zware weken volgden, donker van onzekerheid. En toch, toch knapt hij weer op. Dapper kind!  Scans geven hoop op een positievere toekomst, inclusief een aantal mitsen en maren. Er kleurt een horizon met aarzelende tinten.

Vandaag zit ik in de tuin. Samen met mijn familie. Ook Thomas is er met zijn goedlachse vrouw Esther, hun pasgeboren zoon Johan en Peter. Het is mooi weer, het eten smaakt goed. De stemming is opperbest. Er wordt druk gepraat, gelachen. Mijn blik dwaalt naar het pad dat zich slingerend door de tuin beweegt. Op het pad loopt Peter. Met een kruiwagen draaft hij onvermoeibaar heen en weer. Wanneer zijn moeder hem roept loopt hij naar ons toe. Hij maakt mij blij. Met zijn open gezicht, met zijn brede volle lach.

Gepubliceerd door inekewielinga

Welkom op mijn schrijversblog. Op deze blog staan verhalen en gedichten over wat ik meemaak of waarover ik fantaseer. Als vierjarige las ik al Sjors en Sjimmie. Of deed alsof ik las. Lezen en schrijven is voor mij dagelijkse kost. Graag neem ik je mee met wat mij bezighoudt. Graag hoor ik wat je ervan vindt.

8 gedachten over “Goedemiddag

  1. Wat een mooie afsluiting van de reeks over je broertje, Ineke.
    Je verhaal ontroert me…Er zit spanning en opluchting In….maakt dat de ontroering?

    Geniet van je vakantie….daarna heb je vast nieuwe inspiratie…helaas heb ik geen leuke tips voor je!

    Like

  2. De naam Peter blijft bestaan in jullie familie.. In het laatste deel van je verhaal eindig je positief en optimistisch. De kracht en de lach van Peter worden benoemd. De nieuwe generatie! Wat ik mooi vind is hoe je het leven van je ouders openlijk onder woorden brengt. Bijzonder dat je nu nog heel veel van je ouders weet te vertellen. Met name hoe ze zelf hun leven hebben ervaren.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: