De Bloemenman

Vandaag schrijf ik een kerstverhaal dat deze week ook in Haren de Krant is geplaatst. Ik neem een paar weken schrijfvakantie en schrijf eind januari een nieuw verhaal. Graag bedank ik mijn trouwe lezers voor alle positieve reacties van het afgelopen jaar op mijn geplaatste verhalen. Ik wens jullie allen goede feestdagen en een vooral gezond 2022

Mijn moeder houdt niet van feestdagen. Niet van Sinterklaas, Kerst of verjaardagen. Waar het kan vermijdt ze het, waar het niet kan doet ze het minimale. Ik herinner mij de kerstdagen thuis, die uiterst voorspelbaar, saai en traag verliepen. Een aantal jaren hadden we een kerstboom, maar vanaf het moment dat we een hond kregen, was het kersboomtijdperk voorbij. Dit vanwege het ‘feit’ dat de hond tegen de kerstboom zou opspringen. Mijn vader deed zijn best de boel nog wat te versieren. Op een aantal plaatsen in de kamer hing een enkele witte of rode kerstklok. Prachtig vond ik het met gekleurde lampjes versierde schilderij in de achterkamer. Vooral bij het schemeren, wanneer de tijd stil leek te staan.

Het kerstmenu was altijd hetzelfde, in plakken gesneden, koude rollade en rauwe en gekookte lof. Geen toetje. Er werd middags om drie uur gegeten. Mijn moeder heeft altijd een hekel aan middagen gehad, dus die kortte ze gewoon in.

Toch zou ik mijn moeder niet ongezellig willen noemen, zij creëerde zo haar eigen feestjes.

Regelmatig ontving ze haar vriendinnen om uitgebreid met elkaar te praten en kopjes koffie te drinken. Mijn zusje en ik, werden dan de straat op gestuurd, ongeacht het weer. Of, de donderdagavonden. Mijn vader verliet het huis om te klaverjassen met collega’s van zijn werk. Mijn moeder kleedde zich pontificaal aan. Zij droeg dan haar camel kleurige plooirok, een zwarte blouse met een witte kraag en schoenen met hoge hakken.

Mijn zus en ik, al ouder toen, werden naar onze eigen kamer gestuurd. Daar konden we de twee vijfenveertig toerenplaten, die mijn moeder de hele avond draaide, horen: de ‘Vioolromance nummer twee van Beethoven’ en ‘Please release me, let me go’ van Engelbert Humperdinck.

Maar het meest bijzondere feest is in december. Elk jaar, ongeveer twee weken voor Kerst verschijnt in onze straat de bloemenman. Zijn gezicht heeft scherpe trekken; een lange neus puntige kin, ingevallen bleke wangen en dunne bloedeloze lippen. In zijn rechter mondhoek bungelt een shagje. Hij draagt een pet met klep en een oude lange jas. Hij duwt de kar met de hand. In de kar staan twintig azalea’s, rood, wit en roze. Hij belt bij ons aan. Mijn moeder, veegt haar natte handen al lopend aan haar schort af en opent de deur. Ik loop achter haar.

 ‘Ach, daar bent u weer’. Mijn moeders gezicht lacht. De twintig azalea’s worden op een klaar staande tafel in de schuur van de buurvrouw gezet, uit het zicht en bereik van mijn vader. Hij heeft geen weet van de bloemen die van het huishoudgeld zijn betaald.

De volgende dag en de dagen daarna gaan mijn moeder en ik in de namiddag samen op pad. We dragen elk een tas met een paar planten erin. We gaan naar meneer Emming, oma van Olst, meneer Hollewand en nog andere mensen uit onze straat en het aangrenzende plein. Elke alleenstaande en volgens mijn moeder, dus eenzame buurtgenoot, wordt bezocht. Man of vrouw maakt niet uit. Ik mag aanbellen en mijn moeder overhandigt de azalea: rood, wit of roze.

Gepubliceerd door inekewielinga

Welkom op mijn schrijversblog. Op deze blog staan verhalen en gedichten over wat ik meemaak of waarover ik fantaseer. Als vierjarige las ik al Sjors en Sjimmie. Of deed alsof ik las. Lezen en schrijven is voor mij dagelijkse kost. Graag neem ik je mee met wat mij bezighoudt. Graag hoor ik wat je ervan vindt.

7 gedachten over “De Bloemenman

  1. Als het verhaal echt autobiografisch is lijkt mij je moeder niet de meest gemakkelijke vrouw. Zoveel te mooier is het dat je ook een heel mooie, sociale kant van haar laat zien.

    Like

    1. Wat leuk dat je mijn blogs leest Tonko! En natuurlijk ook dat je ze graag leest. Binnenkort begin ik weer met een verhaal. Weet alleen nog niet waarover..
      Ik hoop dat alles goed gaat met jou. Met jezelf en het schrijven.
      hartelijke groet, Ineke

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: