Datum  : 20 februari 2073 Plaats: Groningen

Ik sta (nog steeds) op het kruispunt van de Paterswoldseweg en Concourslaan. De lucht is blauw met af en toe een witte wolk die voor de zon schuift. Naast mij staan aan beide kanten twee hoge woontorens, die het moet gezegd, mij het uitzicht enigszins ontnemen. Dat geldt ook voor boven mij waar met regelmaat een magneetzweeftrein voorbij zoeft.

Ik ben blij dat het nieuwe jaar is gestart. Ik kijk graag vooruit. Heb niets met het geleuter van velen met hun: ’vroeger was alles beter’. Bah! Geef mij maar een horizon waarnaar ik kan reiken. Afgelopen zaterdag op oudejaarsdag gingen mijn gedachten als vanzelf  naar eerdere jaren

Denkend aan mijn jeugd  zie ik hoe auto’s vaart minderen wanneer ze mij naderen. Zie ze stoppen voor het rode stoplicht dat vlak voor mij staat. Ook bussen, fietsers en wandelaars passeren mij.  In alle drukte en lawaai merken weinigen mij op. Soms een enkele blik. Maar dat geeft niet. Het is mij genoeg om naar hen te kijken. De herrie en geur van autogassen vind ik dan wel weer minder prettig. Ik herinner mij dat er mensen waren die niets van mij wilden weten. Anderen.

Hoe anders is het nu in dit nieuwe jaar vijftig jaar later. Nog maar weinig auto’s passeren mij. Je hoort ze niet. Je ruikt ze niet. Wel zijn er veel andere vervoersobjecten. Mensen staand op twee planken die zich naar heen en weer  bewegend vooruit gaan. Mensen die boven mij in een trein voorbij zweven. En natuurlijk zijn er ook wandelaars. Die zijn van alle tijden. De meeste wandelaars hebben een mobiele telefoon. Vroeger hielden ze die telefoons dicht bij hun gezicht en rolden met hun vingers er over heen. Daardoor misten ze het mooie uitzicht op lucht, bomen en elkaar. Nu richten ze de telefoon naar de lucht waar de zon schijnt en dan zie je zo maar een ander persoon boven hen in de lucht verschijnen. Het lijkt op een foto of nee een film want dat beeld beweegt en praat. Het is een wonder. Na een tijdje verdwijnt dat gezicht en dan rollen ze de telefoon op en steken hun pols er door heen. Dan dragen ze hun telefoon als een armband. Anderen vouwen hem op en steken het in hun broekzak.

O, er is zoveel te zien en te ontdekken voor mij. Nieuwsgierig als ik ben geniet ik volop.

Maar in mijn kern ben ik onveranderd. Weet, dat ik altijd klaar sta voor jou. Bij mij kun je altijd terecht. Om tegen mij aan te leunen. Of om te schuilen. Of om mij te bewonderen.

Wat en wanneer je maar wilt. Ik ben een oase in jouw bestaan. Ik woon op het kruispunt van Pateswoldseweg en de Concourslaan, vlak bij het Stadspark.

Mijn voeten staan verankerd in de grond. Mijn lichaam stram maar nog altijd fier omhoog. Mijn nu kale armen reiken naar de lucht. Binnenkort kleur ik groen.

Gepubliceerd door inekewielinga

Welkom op mijn schrijversblog. Op deze blog staan verhalen en gedichten over wat ik meemaak of waarover ik fantaseer. Als vierjarige las ik al Sjors en Sjimmie. Of deed alsof ik las. Lezen en schrijven is voor mij dagelijkse kost. Graag neem ik je mee met wat mij bezighoudt. Graag hoor ik wat je ervan vindt.

2 gedachten over “Datum  : 20 februari 2073 Plaats: Groningen

  1. Prachtig verhaal! Het mooiste was het feit aan het eind toen het niet om.de mens ging maar om de boom. Geweldig, want ik dacht eerst dat het een oud mens was die vijftig jaar terug keek en vervolgens de “huidige tijd” omschreef.
    Origineel die superboom!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: